این کتاب، نظریهای اخلاقی از پایداری را به عنوان یک ارزش عینی توسعه میدهد که ریشه در ترجیحات ذهنی انسانها ندارد، بلکه در شبکهی جامع روابط، وابستگیهای متقابل و تعهدات موجود در میان موجودات زنده بر روی زمین است؛ شبکهای که اعتقاد بر این است که حیات را بر روی زمین در طول ۳.۷ میلیارد سال گذشته حفظ کرده است. این اثر سه رکن اخلاق پایداری را پیشنهاد میکند: قناعت به هستی انسانی که به ما داده شده است؛ عدالت (فراتر از عدالت توزیعی)؛ و آزادی معنادار (در چارچوب محدودیتهای اکولوژیکی و اخلاقی). کتاب با استفاده از استدلال استنتاجی، استنباط میکند که یک «نگهدارندهی» فرازمینی در پشت پایداری زمین وجود دارد که به عنوان منبع متافیزیکیِ همه وجود و ارزش عمل میکند. استدلال میکند که ارزش پایداری، که به عنوان درک مشترکی از خیر همگانی پذیرفته شده است، باید تصمیمات فردی و تلاشهای توسعه اجتماعی-اقتصادی را به عنوان یک انتخاب آگاهانه راهنمایی کند و همچنین بر این آگاهی استوار باشد که شرایط از پیش تعیینشده و غیرقابل مذاکرهای برای پایداری سیاره ما وجود دارد.
این کتاب برای دانشجویان و پژوهشگران در زمینههای مختلف از جمله پایداری، توسعه پایدار، فلسفه و اخلاق زیستمحیطی، فلسفه علم و اقتصاد بومشناختی، و نیز برای هرکسی که ممکن است تعجب کند چرا فصلها وجود دارند و چرا انسانها ذهنهای خلاقی دارند، جالب خواهد بود.
