«این مقالات دربارهی شجاعتِ مواجهه با بیرحمانهترین و دهشتناکترین چیزها از طریق یافتن زیباترین و بخشندهترین چیزها هستند.» — ربکا سولنیت
برترین کتابهای پاییز ۲۰۱۹ از نگاه نیوزویک، شیکاگو تریبون، کیرکوس ریویوز و لیتری هاب
یکی از ده کتاب برتر ماه اکتبر از نگاه واشنگتن پست
یکی از “۵ کتاب غیرداستانی تاثیرگذار با محوریت زنان” از نگاه بوکرایِت
بهترین کتابهای معنوی سال ۲۰۱۹، معنویت و تمرین
مقالات پُرشور، قدرتمند و باشکوه تری تمپست ویلیامز، فریادی در دل کویر است. او ابعاد حملات مداوم به اراضی عمومی آمریکا و فرسایش تعهد ما به فضای باز دموکراسی را میسنجد. او میپرسد: «چگونه میتوانیم نیرویی بیابیم که از تمام چیزهایی که قلبمان را میشکند، روی برنگردانیم؟»
ما عناصر فرسایش را میشناسیم: باد، آب و زمان. آنها چشمانداز فیزیکی تماشایی کشورمان را شکل دادهاند. در اینجا، ویلیامز شجاعانه و با نبوغ، اشکال گوناگون فرسایشی را که با آن روبرو هستیم، بررسی میکند: فرسایش دموکراسی، علم، شفقت و اعتماد. او پیامدهای وخیم فرهنگی و زیستمحیطیِ نابودی بنای یادبود ملی گوشهای خرس (Bear Ears) را بررسی میکند—سرزمینهای مقدس برای بومیان آمریکای جنوب غربی؛ تضعیف قانون گونههای در معرض خطر؛ و فشار بیامان صنعت سوختهای فسیلی که منجر به منظرهای شده است که در آن «دکلهای نفتی افق را روشن میکنند.» و او شهادت میدهد که بحران آب و هوا یک مفهوم انتزاعی نیست و خشکسالی بیرون درِ خانهاش و گاهی در درون خودش را به عنوان مدرک ارائه میدهد.
این مقالات، فراخوان ویلیامز برای اقدام است، و راهی را از میان دورانهای دشوار و دلسردکننده روشن میکند. ما قلمرو جدیدی خواهیم یافت – عاطفی، جغرافیایی، اجتماعی. فرسایش سرزمینهای کویری، حقیقت تغییر را آشکار میکند. آنچه فرسوده، کهنه و تحلیل رفته است، به همان اندازه قدرتمند است که آنچه باقی میماند. زوال ما، становlen ما نیز هست.
فرسایش کتابی برای این لحظه است، همزمان سیاسی و معنوی، نوشته شده توسط یکی از بزرگترین طبیعتگرایان، مقالهنویسان و مدافعان محیط زیست ما. او به ما یادآوری میکند که زیبایی، خود نوعی مقاومت است و آب میتواند سنگ را بشکافد.
“اگر کتاب قدرتمند، شجاعانه و فراموشنشدنی ویلیامز را بتوان در یک جمله خلاصه کرد، این خواهد بود: سعی کنید غم و اندوه زندگی روزمره را تحمل کنید، صحبت کنید و در زیبایی بیکران طبیعت تسلی یابید.” — دایان آکرمن، بررسی کتاب نیویورک تایمز
“ فرسایش مجموعهای معنوی و عمیق است که نمیتوانست مناسبتر از این زمان باشد.” — جولیا رز پینتارو، نیوزویک
