در کتاب *تکوین زیستشناسی آلمانی*، جان زامیتو، مورخ اندیشهها، روایتی متفاوت از ظهور این حوزه ارائه میدهد؛ روایتی که هم به فوکو و هم به مایر میپردازد و بر پیشرفت علمی در طول قرن هجدهم تأکید میکند که منجر به تشخیص نیاز به یک علم خاص شد. زامیتو نشان میدهد که پذیرش اصطلاح زیستشناسی در حدود سال ۱۸۰۰، نقطه اوج همگرایی بین تاریخ طبیعی و فیزیولوژی انسانی بود که به توسعه فیزیولوژی و مورفولوژی تطبیقی - پایههای زیستشناسی – منجر شد. کتاب زامیتو با گسترهای استادانه، چیزی کمتر از یک بازنگری در تاریخ این رشته ارائه نمیدهد؛ بازنگریای که هر کسی که به ریشههای زیستشناسی علاقهمند است، ناگزیر از مواجهه با آن خواهد بود.
