در کتاب *زندگی اتمی*، آنجلا ان. اچ. کریگر داستان چگونگی دگرگونی زیستپزشکی و بومشناسی توسط این رادیوایزوتوپها را روایت میکند، که همزمان ابزارهای علمی و نمادهای سیاسی بودند. رادیوایزوتوپهای تولید شده توسط دولت، ابزارهای جدیدی برای تشخیص و درمان، به ویژه درمان سرطان، در اختیار پزشکان قرار داد و زیستشناسان را قادر ساخت تا تحولات مولکولی را ردیابی کنند. با این حال، تلاش دولت برای ارائه رادیوایزوتوپها به عنوان دستاوردهای شگفتانگیز عصر اتم، در دهه ۱۹۵۰ با بحثهای مربوط به باران اتمی تضعیف شد، زیرا دانشمندان و شهروندان خطرات تشعشعات سطح پایین را تشخیص دادند. کریگر نشان میدهد که آگاهی فزاینده از خطر رادیواکتیویته، تقاضا برای رادیوایزوتوپها را در بیمارستانها و آزمایشگاهها کاهش نداد، اما بازنمایی عمومی آنها را از یک عامل درمانی به یک سم محیطی تغییر داد. او سپس نشان میدهد که چگونه، در اواخر قرن بیستم، ترس عمومی از رادیواکتیویته بر هر گونه قدردانی از پیامدهای مثبت ارائه رادیوایزوتوپها توسط کمیسیون انرژی اتمی برای تحقیق و پزشکی سایه افکند.
