در غیاب این بررسی موشکافانه، نبوغ عموماً به عنوان استعداد یا هوشِ استثنایی درک شده است؛ تصوری نخبهگرایانه. کتابِ *نبوغ پس از روانکاوی* با ارائۀ روایتی نو از نبوغ، در این مباحثه مداخله میکند.
دکتر کی. دنیل چو، با تکیه بر آثار زیگموند فروید و ژاک لاکان، استدلال میکند که نبوغ نه استعداد یا هوش استثنایی، بلکه مرتبط با مفهوم روانشناختیِ والایش است و با آن تبیین میشود؛ والایش به این معنا که ناخشنودیهای ناشی از شکست محصولات فکریمان، خود به لذت بدل میشوند. چو با بررسی دقیق آثار فروید دربارۀ لئوناردو داوینچی آغاز میکند و سپس به تحلیل فیلم، هنر، رابطۀ ما با طبیعت، سیاست، روانشناسیِ گروهی، عشق و فلسفه میپردازد تا نشان دهد که نبوغ، بسی دور از تصوری نخبهگرایانه، از طریق رویکردی متفاوت به ایدههای نقص، ناامیدی و شکست، در دسترس همگان است.
*نبوغ پس از روانکاوی* مداخلهای جسورانه و نو در باب موضوعی محوری در فرهنگ که کمتر به آن پرداخته شده است.
