جودی هیر، که در بیست و سه سالگی مبتلا به اوتیسم تشخیص داده شد، استدلال میکند که زمان آن رسیده است تا سیاستهای هویت خود را دوباره تعریف کنیم. او خواستار به رسمیت شناختن تنوع به عنوان بخشی از تنوع طبیعی است، نه انحراف از یکسانی. این امر بر مکانهایی که در آن یاد میگیریم، کار میکنیم و معاشرت میکنیم تأثیر خواهد گذاشت – و هیر نشان میدهد که چگونه میتوان این مکانها را برای فراگیری و دسترسی بیشتر، تطبیق داد. او نشان میدهد که چگونه میتوانیم متعهد به ساختن دنیایی باشیم که در آن همه بتوانیم پیشرفت کنیم، دنیایی که برای مبارزه با تبعیض بر اساس نژاد، طبقه، جنسیت و معلولیت تلاش میکند.
