این کتاب، با ترسیم خطوط موازی میان تئاتر باستان، فضای تحلیل روانی، و سازوکارهای حیات روانی، تراژدیهای اوریپید، سوفوکل و آشیل را از دریچهی روانکاوی مورد بررسی قرار میدهد و هدفش ارتقای درک خواننده از حالات ذهنی ابتدایی است.
از شاعران تراژدینویس چه درسهایی میتوان دربارهی حیات روانی آموخت؟ از تراژدیهای باستانی و نمایشنامهنویسان چه میتوان دربارهی کار روانکاوی یاد گرفت؟ سوتیریس مانولوپولوس بررسی میکند که چگونه ارکان اصلی تئاتر یونان باستان – شور، تعارض، تروما و تراژدی – مورد توجه قرار میگرفتند زیرا در زندگی روزمره نمیشد دربارهی آنها صحبت کرد و چگونه این محدودیتها تا زندگی معاصر ادامه یافتهاند. او در سرتاسر کتاب به این موضوع میپردازد که چگونه میتوان از تئاتر برای به صحنه آوردن تجربیات سیاسی استفاده کرد و نشان میدهد که چگونه این تجربیات بخش مهمی از درک یک بیمار در فضای تحلیل روانی هستند. مانولوپولوس با تکیه بر تجربهی بالینی خود، به این موضوع میپردازد که نمایشنامهنویسان باستانی چه چیزی میتوانند به ما دربارهی دردهای اولیه و مهارنشدهی نابودی و حالات ذهنی ابتدایی بیاموزند؛ حالات ذهنیای که هم در تجربهی فردی و هم در تجربهی جمعی زندگی معاصر، مانند انکار تغییرات آبوهوایی و سیاستمداران تمامیتخواه، خود را نشان میدهند.
این کتاب با بهرهگیری از آثار مشهوری چون *هیپولیتوس*، *اورستس*، *آنتیگونه* و *پرومته در زنجیر*، میراث پژوهشی را ادامه میدهد که نشان میدهد چگونه تحلیلگران، دانشجویان و محققان معاصر میتوانند از ادبیات یونان باستان بیاموزند و آن را مستقیماً در مورد کسانی که تحت تأثیر منفی ترومای زندگی و سیاست قرن بیست و یکم قرار گرفتهاند، به کار گیرند.
