نویسندگان بر این باورند که مشارکتهای بلندمدت با جوامع، که با الهام از حس همبستگی و با ویژگیهای برابری و تعامل دوسویه شکل میگیرند، منجر به درکی عمیق از دغدغههای جامعه شده و احتمال تاثیرگذاری یافتههای پژوهشی را هم بر شرکای اجتماعی و هم بر جامعهای گستردهتر افزایش میدهند. به اعتقاد نویسندگان، چنین روابط پژوهشی را بهتر میتوان به مثابه «همراهی» درک کرد. این کتاب، هم ظرفیتها و هم محدودیتهای مفهومپردازی پژوهش به عنوان «همراهی» را بررسی میکند و تاکید دارد که این رویکرد هم یک طیف است و هم یک فرآیند.
این کتاب که برای دانشجویان و پژوهشگران روشهای مردمنگاری و کیفی (و متخصصانی که از این روشها استفاده میکنند، مانند افراد فعال در سازمانهای غیردولتی) مناسب است، برای علاقهمندان به پژوهش با جوامع در طیف گستردهای از رشتههای علوم اجتماعی و سایر رشتهها، از جمله انسانشناسی، پرستاری و بهداشت عمومی، جذاب خواهد بود.
