مارکو ماکسیمو بالزارینی، مروری جامع بر نظریه ناخودآگاه فروید و اهمیت آن در روانکاوی ارائه میدهد و سپس به چگونگی ادغام آن در آثار عصب-روانکاوی معاصر میپردازد. بالزارینی با توجه دقیق به آثار تعیینکننده حوزه عصب-روانکاوان، مانند مارک سولمز، فرانسوا آنسرمه و پیر ماجیستریتی، به بررسی دوگانگی بین عصبشناسی و روانکاوی و بحث همیشگی درباره اینکه آیا و چگونه باید هنگام کار با ناخودآگاه، این دو را با یکدیگر ادغام کرد، میپردازد. او در سراسر کتاب، تفسیری جذاب لاکانی ارائه میدهد و نشان میدهد که چگونه آثار لاکان میتواند راهی جدید برای توسعه گفتگو و درک پیرامون این موضوع حیاتی ارائه دهد.
این کتاب که بخشی از مجموعه عصب-روانکاوی روتلج است، برای هر روانکاوی که به دنبال بررسی مبانی رابطه بین ایدههای عصب-روانکاوی و لاکانی در کار بالینی و نظری خود است، مفید خواهد بود.
