با گسترش فناوری 4G در یک دهه گذشته، به افزایش بیوقفه دادهها و خدمات سیار عادت کردهایم. استقرار 5G در حال پیشبرد شاخصهای کلیدی عملکرد (KPIs) به همراه کیفیت خدمات (QoS) است. با نگاهی به سال ۲۰۳۰ و پس از آن، 6G این شاخصهای کلیدی عملکرد را ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ برابر بهتر از 5G خواهد کرد. با این حال، تحول واقعی 6G و شبکههای آینده (FN) از مسیرهای بیسابقهای عبور خواهد کرد.
هوش مصنوعی (AI) به شکلی زنجیروار، در هر سطحی از زیرساخت فیزیکی شبکه مورد بهرهبرداری قرار خواهد گرفت. این امر، ویژگیهای جدیدی را معرفی میکند که تا به امروز ناشناخته بودهاند، مانند خودپایداری، خودتکاملی و انعطافپذیری بالای بخشهای کوچک زیرساخت، که مفهوم پیشگامانه شبکهای از شبکهها را ارائه میدهد. هر بخش از زیرساخت، درجه بالایی از استقلال را خواهد داشت، در حالی که همزمان به عنوان یک کل و در هماهنگی کامل با بقیه شبکه عمل میکند.
با توجه به چنین سناریویی، این کتاب مدعی است که الگوهای تثبیتشده و در حال استفاده کنونی برای طراحی و توسعه سیستمهای سختافزار-نرمافزار (HW-SW) برای مقابله با چالشهای 6G و فراتر از آن، FN مناسب نیستند. در پاسخ، رویکردهای طراحی بیسابقهای پیشنهاد میشود که متکی به تفسیر مجدد مفهوم استاندارد سختافزار، با توجه ویژه به لبه شبکه و هوش لبه (EI) است.
این اثر، برخی ابزارهای مفهومی را توسعه میدهد که ممکن است به حل چالشهای فنی ناشی از سناریوی پیچیده ترسیمشده در بالا کمک کند. در چارچوب مفهومپردازی مجدد سختافزار ذکرشده، نقش محوری برای فناوریهای میکرو و فناوریهای نانو پیشبینی میشود، که با معنایی گسترده در نظر گرفته شدهاند و دربرگیرنده دستگاهها، سیستمها (MEMS/NEMS) و مواد و غیره هستند.
