کتاب *سایبرنتیک و محیط مصنوع* با تکیه بر نظریه و عمل معاصر معماری منظر، نمونههایی از هنر، طراحی و مهندسی را با مفاهیم سایبرنتیک و پساانسانگرایی در هم میآمیزد و بررسیای فرارشتهای از پیامدهای سایبرنتیک بر محیط مصنوع ارائه میدهد. سایبرنتیک، یا مطالعه ارتباطات و کنترل در حیوانات و ماشینها، تقریباً ۸۰ سال پس از پیدایش خود، بهطور فزایندهای مرتبط شده است. سیستمهای سایبری-فیزیکی، شبکههای حسگر و محاسبات فضایی – الگوریتمها و ماشینهای هوشمند – حلقههای بازخورد بیپایانی را با عوامل انسانی و غیرانسانی ایجاد میکنند و بهطور مشترک یک محیط سایبرنتیکی تولید میکنند. با این حال، هنگامی که یک اکوسیستم به طور دقیق توسط ماشینهای هوشمند مدیریت میشود، آیا هنوز هم میتوانیم آن را طبیعت وحشی بنامیم؟ ایدههای پساانسانگرایانه، مانند ماتریالیسم نو، نظریه کنشگر-شبکه و هستیشناسی شیءگرا، در میان رشتههای طراحی، از جمله معماری منظر، محبوبیت فزایندهای یافتهاند و ممکن است چارچوبهای تحولآفرینی را برای درک این واقعیت درهمتنیده فراهم کرده باشند. با این حال، طراحی هنوز مستلزم حس عاملیت و میل به کنترل است. چگونه، پس، به تنش بین عاملیت طراح و واقعیت تولید مشترک عوامل فرابشری در محیط سایبرنتیکی بپردازیم؟ آیا پساانسانگرایی برای توسعه چارچوبی برای تفکر فراتر از روشهای تفکر بیش از حد انسانی ما کافی است؟ این کتاب برای محققان، پژوهشگران، متخصصان و دانشجویان رشتههای طراحی محیطی و مهندسی، الگویی از محیطگرایی و طراحی اکولوژیکی را ترسیم میکند که ریشه در عدم ارتباط و غیرقابل کنترل بودن دارد و چرخشی سوداگرانه بر سایبرنتیک میزند.
فصلهای ۸ و ۹ این کتاب بهصورت رایگان بهعنوان فایل پیدیاف با دسترسی آزاد در http://www.taylorfrancis.com تحت مجوز Creative Commons Attribution-Non Commercial-No Derivatives (CC-BY-NC-ND) 4.0 قابل دانلود است.
