کتامین در سال 1962 سنتز شد. پس از آنکه دانشمندان پارک-دیویس PCP را کشف کردند، به پتانسیل و همچنین ویژگیهای خطرناک آن پی بردند و به آزمایشگاه بازگشتند تا مادهای مشابه با معایب کمتر پیدا کنند. راسموسن داستان کتامین را از آزمایشگاه تا کاربرد آن در بیهوشی دنبال میکند و مولکول و نحوه عملکرد آن در بدن را شرح میدهد. کتامین – باز هم به دنبال PCP – به یک داروی تفریحی رایج تبدیل شد و در آسیا، جایی که به راحتی به دست میآید، یک ماده مشکلساز است. کتامین به عنوان یک داروی بیهوشی بسیار موثر است، اما ویژگیهای عجیبی از خود نشان داده است، از جمله حالتهای تجزیهای، تجربههای عرفانی، احساساتی که تجربههای نزدیک به مرگ را تقلید میکنند، سرخوشی و سایر علائم شبیه به روانگردانها. یک عارضه جانبی جدی با استفاده طولانی مدت، یک بیماری بسیار ناتوان کننده به نام سیستیت اولسراتیو است. کتامین به عنوان مشابهی برای اسکیزوفرنی مورد مطالعه قرار گرفته است تا علل و درمانهایی برای این اختلال پیدا شود. در دوران اخیر، کتامین به عنوان درمانی برای درد مزمن، افسردگی، اختلالات مصرف مواد و تقویت روان درمانی مورد بررسی قرار میگیرد. راسموسن کتاب را با بحث در مورد اثرات متناقض کتامین به پایان میرساند: آیا این ماده محافظتکننده عصبی است یا سم عصبی؟
